Leibniz & Kelt-İskit Varsayımı

    

Leibniz de milliyetçiliğin çekiciliğine kendini kaptırır. Nouveaux essais’de, kötü etimolojiler için garopiser sözünü kullanarak, Goropius Becanus’a hafifçe dokundurur; ancak onun Kimberce’de, dolayısıyla Germence’de İbranice’den daha ilkel bir dil bulmakta haksız olmadığını belirtir. Gerçekten de, Leibniz “Kelt-İskit varsayımı”na katılıyordu (bu Rönesans’tan başlayarak öne sürülmüş bir varsayımdır, bkz. Borst 1957-1963, III/l, 4. 2; Droixhe 1978).

Leibniz, titiz karşılaştırmalar yapabilmek için on yılı aşkın bir sürede gerçekleştirdiği dilsel malzeme toplama çalışmasında, Yafet soyundan gelen bütün diller grubunun kökeninde Germenlerle Gallerin ortaklaşa kullandıkları bir Kelt dili’nin bulunduğu ve “bu dilin, Karadeniz’den yola çıkmış, Tuna ile Vistül Nehirleri’ni geçmiş ve bir bölümü Yunanistan’a gitmiş, bir bölümü ise Almanya ile Galler’i doldurmuş İskitlerin soyundan gelen, bütün halklarda ortak bir kökenden kaynaklandığı” kanısına varmıştı (Nouveaux essais III, 2).

Leibniz bununla da kalmayıp, Kelt-İskit dilleri ile bugün Sami dilleri adını verdiğimiz diller arasında, birbirini izleyen göçlerden kaynaklanan benzerlikler bulur; şunu savunur: “Bütün ulusların ortak kökeni ile bir kök ve ilk dil duygusuna karşı koyacak hiçbir şey olmadığı gibi, daha çok bu duyguyu destekleyecek veriler vardır.” Sayısız değişime karşın, Arabça ile İbranice’nin öteki dillere oranla birbirine daha yakm olduğunu kabul eder; ancak sonunda şu sonuca ulaşır: “Tötonca doğal ve (Jacob Böhme’nin deyişiyle) Âdem’e özgü bir yönü daha çok korumuş görünüyor.”

–Eco, Umberto, Avrupa Kültüründe Kusursuz Dil Arayışı, çev. Kemal Atakay, Literatür Yay., İst. 2004, s. 85.

  

    

Leibniz’in Öngörüsü

Gotlar & Keltler

Tongeren (Belgium) 

Hint-Avrupa İdeolojisi

Turanian Languages

is.okh.at ~ iskit