sürer karanlık

sürer karanlık yüreğini mutsuzluğun
    umutsuzluğun toprağına eker acı
ansıdığı anıların perisel selleri
    çağdaş bir aldanıyı çağrıştırır ona
biçer sancılarını yanlış yargıların
    taşkın bir şaşkınlığa sıkışır yaşamı

günün artıkları:
bir taş artık yaş toprağa dikili
gülsek bir tümsek belirir ilerde
    ses verir:

          gülsek, bülbülümüz nerde?..

ah, o! çılgın yalgın!
    unutulmuş kilitli sandığında
          yitirilmiş zamanın
bitirilmiş yalanın yandığında tutulmuş
    belitli bir kuş
          yolunmuş tüyleri
cıvıldar kollarında dar bir ağacın:

“o yok burada, hiçbir yerde yok, yok var
          orada şimdi...”

büyük yankısı dağılarak algılanır yaygın bir
          salgın.

yoksa dalgınlıkla mı sildim kendimi?
bilmediğim dedem, dedim, anlattığı masallarda
yaşadı; biledi evreni, en eski ocaklarda kocadı.
yaşamın kuyularında ağarttı sakalını:
    bu kuytulara sinen uykularında
          koyu sulara inen ak bir kanattı...

benliğin tarlasını adımladı boydan boya
          gece sonlanınca doğan.
 

değişim, 18 mart 1962.
m. fuat-türk edebiyatı, 1963.
papirüs 2. yeni antolojisi, 1973.

the field of self

The dark heart of unhappiness he ploughs
    and sows pain into the soil of despair

The fairy streams of memories that he recalls
    remind him of a contemporary mistake
And he reaps the pangs of wrong judgements
his life tumbling into an overflowing maze

    Remnants of the day:
now a stone stands erect in the wet ground
A mound gets formed whenever we laugh
    and it sounds out loud:

 “If we are roses, where are our nightingales?”

     Aha! The crazy mirage!
Left forgotten in the locked chest of time lost
    A registered bird caught unawares
while your last lie was being consumed
    Plucked are her feathers
she chirps in the arms of a scaffolding:

“She is not here, she is nowhere, nowhere is now here...”

Thus perceived is a wide ranging epidemic
    with its echo undulating and phasing

“Did I truly discard myself, and so absent-mindedly?”

My grand father, I said, whom I knew not
    lived to be old in the tales he told
He filed the universe, maturing in the quarries of ages
    and bleached his beard white in the pits of life
So it was a white wing alighting on dark waters
    as his sleep slowly seeped into recesses

The field of self he stalked from end to end
    born just when the night was over.

translated by self